Народная газета

Уборачная — справа тэхнікі

Якія праблемы выявіла жніво. Разбiраемся

Камбайнер Дзмітрый Васінкевіч упэўнены, што чалавек заўсёды спатрэбіцца там, дзе нарадзіўся.
Як бы моцна ні стаяла на нагах, якім бы квітнеючым ні было прадпрыемства, аднак у разгар палявых работ асноўную ролю тут іграе чалавечы фактар. СВК “Агракамбінат Сноў” не мае патрэбы ў рэкламе. Тут усё па навуцы. Аднак кіраўнік гаспадаркі Мікалай Радаман ужо а пятай раніцы на нагах, каб а шостай правесці планёрку, адкуль паедзе на палі. Дадому ж ён вернецца далёка за поўнач. Сёння кожны пагодлівы дзень на рахунку. Але, акрамя сціслых тэрмінаў цяперашняй уборачнай, ёсць і іншыя праблемы, якія тармозяць развіццё галіны:

— Безумоўна, вырошчваць культуры мы ўмеем. Паглядзіце навокал: у нас няма закінутых палёў, кожны кавалачак зямлі апрацоўваецца. Нават у самага няспрытнага гаспадара хаця б маленькі каласок ды вырастае. Іншая справа сабраць ураджай. Для вырашэння гэтай задачы неабходныя тэхніка і людзі.

У агракамбінаце нагрузка на кожны камбайн — каля 300 гектараў за суткі. Нядзіўна, што нават самая дбайная падрыхтоўка не ратуе ад паломак. І тут праяўляецца вялікая праблема: якасць айчыннай тэхнікі пакідае жадаць лепшага:

— Быццам бы задумкі нашых канструктараў добрыя, але выкананне не вытрымлівае крытыкі. Прывяду прыклад: у мінулым годзе на “Гомсельмашы” закупілі камбайн КВК-8060 са жняяркай для кукурузы. Сам галоўны канструктар пад ёй ледзь не месяц праляжаў у нас у полі — прыварваў нейкія жалязякі, нешта дапрацоўваў, наладжваў... Навошта вынаходзіць тое, што ў іншых краінах ужо працуе дзесяцігоддзямі?

Яшчэ адна праблема, кажа Мікалай Радаман, — гарантыйнае і сэрвіснае абслугоўванне нашых машын. Каб выпісаць з таго ж МТЗ неабходныя запчасткі, трэба добра папацець — прайсці шмат ўзгадненняў. У выніку марнуецца каштоўны час. Чаму ж нашы вядучыя заводы не адкрываюць фірменныя гандлёвыя дамы хаця б у абласных цэнтрах, куды любы гаспадарнік можа паехаць і закупіць усё што трэба?

— У мяне ў парку ёсць нямецкая тэхніка, тыя ж камбайны Klaas. Калі патрабуюцца дэталі, я раблю заяўку іх прадстаўніку. Тавар прыбывае з Германіі праз суткі. Калі выходзіць са строю трактар МТЗ, запчасткі можна чакаць тыдзень. У выніку прастоі ў самую гарачую пару, а таксама крыўда за сябе і за ўсю краіну.

Дзяржава сельскагаспадарчай галіне дапамагае. Тое ж адбываецца абсалютна ва ўсіх краінах. Праўда, формы дапамогі розныя. Меркаванне Мікалая Радамана — у першую чаргу трэба фінансава падтрымліваць тыя гаспадаркі, якія вырабляюць прадукцыю і маюць патэнцыял. Перш чым даваць сродкі, трэба разабрацца, чаму менавіта асобна ўзятая гаспадарка дрэнна працуе. Магчыма, трэба правесці ратацыю кадраў. Можа быць, у зямлі нізкі бал, і рашэнне вырошчваць збожжа тут памылковае? І лепш залужыць угоддзі, засеяць высокапрадукцыйнай травой і павярнуцца ў бок жывёлагадоўлі?

— Наогул ва ўсім свеце сфера сельскай гаспадаркі жыве за кошт крэдытных рэсурсаў. Але гэта працуе там, дзе банкаўскія стаўкі не перавышаюць 3—5 працэнтаў. Самая дзейсная дапамога нашай дзяржавы была б у выдачы профільных крэдытаў пад нізкі працэнт. А мы б усе жылі і развіваліся за ўласны дабаўлены кошт.

У часы СССР праца ў калгасах была ганаровай. Сёння ўсё змянілася. Прывабіць, а галоўнае, замацаваць маладога спецыяліста — цэлая навука. Мікалай Радаман выпрацаваў уласную стратэгію:

— Я выпускнікам мясцовых школ выдаю накіраванне на далейшую вучобу. Ва ўсякім разе ёсць вялікая верагоднасць, што пасля навучання яны вернуцца на радзіму, да бацькоў і да мяне ў гаспадарку. А яшчэ набіраю студэнтаў на практыку ўжо з другога курса і прыглядаюся да іх. Калі студэнт талковы, імкнуся яго “затачыць” пад “Сноў”, вырасціць памочніка. Трэба з маладых пазногцяў прывучаць перспектыўных работнікаў да таго, што яны спатрэбяцца там, дзе нарадзіліся. Вынік такой працы ёсць: у мяне ні адзін працаўнік не звальняецца. Атрымліваецца, што сістэма працуе.

На жытнім полі на ўсю моц пыляць камбайны. За рулём злёгку пашарпанага “Клааса” ад шостай раніцы працуе Дзмітрый Васінкевіч — адзін з тых, каго выгадавала кіраўніцтва агракамбіната. У кабіне машыны халаднавата, працуе кандыцыянер. Пакуль тэхніка шумна завяршае круг, Дзмітрый сцісла распавядае сваю працоўную біяграфію. Прыйшоў у гаспадарку адразу ж пасля арміі з пасведчаннем трактарыста ў руках. Узімку працы няшмат, таму менавіта тады імкнецца пайсці ў адпачынак. А вось у гарачую пару не прапускае ніводнай гадзіны, бывае, заскоквае ў кабіну ў ранішніх прыцемках, а пакідае ў густой вечаровай цемры. Сям’я да такога графіку прывыкла, разумее, што па-іншаму нельга.

— Вось паглядзі ведамасць, — працягвае аркуш паперы. — За тры дні намалаціў 270 тон збожжа. Зарабіў больш за 400 рублёў. За 2—3 тыдні, не адвільваючы, можна выцягнуць да 4 тысяч. Двое дзяцей — школьнікі, іх трэба падрыхтаваць да навучальнага сезона. Нешта яшчэ адкласці атрымаецца, каб зімой адчуваць сябе камфортна.

А зрэшты, сцвярджае Дзмітрый, нават не грошы тут галоўнае. З’явіўся нядрэнны вопыт за 15 гадоў працы і яна запатрабаваная:

— Няхай я не стану мільянерам, — жартуе хлопец, па-майстэрску падрульваючы на выгрузку да пад’ехаўшага МАЗа, — але мне гэта і не трэба. Важней усведамляць, што ў агракамбіната ёсць будучыня, і я прыношу карысць.

muravsky@sb.by
Заметили ошибку? Пожалуйста, выделите её и нажмите Ctrl+Enter
Версия для печати
Заполните форму или Авторизуйтесь
 
*
 
 
 
*
 
Написать сообщение …Загрузить файлы?