Заморская салата

Праўду кажуць: з мiлiцыяй не дружы i жонцы праўды не кажы...

Цяперашняя мода ў абдымку з цягай да рэтра i экзотыкi навялi мяне на думку заняцца даволi рэтрычна-экзатычным саматужнiцтвам. А задума, якая высвецiлася ў маёй галаве, па сённяшнiх мерках i сапраўды выявiлася даволi рэтрычна-экзатычнай. Зачараваны гэтымi вабнымi думкамi, я вырашыў пасадзiць на сваiм садова-агароднiцкiм участку колiшнюю гаспадыню градкаў, як кажуць некаторыя вяскоўцы, табаку.

Думка прыспiчыла ў самы час: якраз наляцела пара сяўбы расады памiдораў, перцу i iншых культур — аматараў цяпла i сонца. А мне цюкнула ў мазгаўню здзiвiць некаторых аматараў экзотыкi ўжо даволi забытым ледзь не паўсюдна мультанам, ну проста звычайнай табакай.

Знаёмы таварыш з-пад Брэста прывёз насенне даволi экзатычна-наркатычнага i пахуча-атрутнага гатунку табакi, i я, не даючы маху, узяўся за справу. Прынёс на балкон дзве скрынкi з агароднiннай зямлёй: адну для расады памiдораў, другую — для табакi. Перш-наперш пасеяўшы памiдоры, узяўся за табаку. I тут жа нечакана з’явiлася на балконе i жонка.

— А другая скрынка для чаго? Што ў ёй сеяць будзеш? — на гэты раз нi з таго нi з сяго пацiкавiлася каханка, якая раней нiколi не ўмешвалася ў мае агароднiцкiя справы, бо нiчога ў iх не кумекала.

— Табаку, думаю, сёлета варта папесцiць, — з ноткамi задавальнення i гонару ў голасе пахвалiўся я са спадзеўкай пачуць ад жонкi «ура».

Бо, як нi кажы, ладная капейчына з сямейнага бюджэту па маёй курыльшчыкавай мiласцi ператвараецца ў дым, ды яшчэ, як усiм вядома, у вельмi шкодны. Ды i экзотыка жонку не палохае.

— Табаку? — запытала, як у страшэнным жаху, люта вырачыўшы вочы, жонка, ажно задрыжэла ад гневу, быццам перад ёй была не скрынка з пасеянай табакай, а атамная бомба.

Не паспеў я дакумекаць, што i да чаго, як скрынка з будучай экзотыкай умомант паляцела з балкона. Пад раз’юшаную руку ў вымушаны палёт была адпраўлена i скрынка з памiдорамi.

Праўду кажуць людзi: з мiлiцыяй не дружы i жонцы праўды не кажы.

Уступаць у спрэчку цi сварку з жонкай я зарокся ледзь не назаўсёды, бо ўспыхвае такi гвалт, такi вэрхал, што суседзi пачынаюць выклiкаць мiлiцыю, думаючы, што я душу цi рэжу каханку.

Што ж, як набралася сiлы вясна, давялося купляць расаду на рынку. Хаджу па рынку, выглядаю вабныя калiвы памiдораў лепшых гатункаў. Купiў калiў з дзясятак. Дарагавата, але што зробiш? Плады будуць яшчэ даражэйшыя. Як нi прыглядваўся, а расады табакi нiдзе не было.

Толькi сабраўся iсцi дамоў, як бачу: дзядок прадае нешта мне некалi знаёмае i даволi экзатычнае. Рэшткi яшчэ дзiцячай памяцi падказалi: гэта ж табака!

Рэшткi дзiцячай памяцi не падвялi. Дзядок сапраўды прадаваў расаду табакi. Купiў чатыры калiвы. Болей пабаяўся, каб не наклiкаць на маю аферу цiкаўнасцi жонкi. I тут да мяне прыйшла генiяльная iдэя: а што, калi вырошчванне табакi даручыць самой жонцы?!

Iдэя сапраўды аказалася генiяльнай. Прынёс я расаду памiдораў i табакi дамоў i яшчэ з парога крычу жонцы:

— Хутчэй едзем на дачу, будзем садзiць памiдоры i японскую салату.

— Што, што? — не зразумела жонка.

— Японскую салату прыдбаў. Вось сустрэў выпадкова аднаго свайго сябра, прафесара, якi з Японii прыляцеў, расаду салаты прывёз. Вось я i выпрасiў у яго толькi чатыры калiвы. А салата, казаў мiласэрны прафесар, — цуд! У Японii зямлi мала. Дык японцы абы што не вырошчваюць. Гэтая салата, калi добра да­гледзець, расце да паўтара метра ў вышыню, а лiсце бываюць большыя за самую вялiкую талерку. А смаката якая! Звар’яцець можна!

Бачу, жонка глядзiць на маю табаку з такой пяшчотай, з такой замiлаванасцю, быццам на свайго любiмага ката Яшку. А я стараюся падлiць масла ў агонь.

— З гэтых чатырох калiў, — кажу, — калi добра дагле­дзець, цэлая бочка салаты будзе.

Ведаючы, што жонка больш за ўсё клапоцiцца аб сваiм здароўi, дабаўляю:

— А вiтамiнаў, казаў мой знаёмы сябра-прафесар, у гэтай салаце процьма i лекавых рэчываў розных таксама, пра якiя яшчэ i дактары-вучоныя не ведаюць!

Жонка пяшчотна загортвае карэньчыкi расады ў мокрую анучку i няўцерпна падганяе мяне:

— Хутчэй паехалi! Гэта салата мая, i я цябе да яе на выстрал гарматы не падпушчу! А то стопчаш цi зламаеш, кашала няшчасная.

— Толькi ж глядзi, нiкому не прагаварыся, а то без пары вырвуць, — стараюся падстрахаваць сваю аферу ад непажаданага выкрыцця.

— Сам, памяло, не прагаварыся. Заўсёды лезеш пахва­лiцца, мелеш языком, як мянташкай. А за мяне не турбуйся!

Сапраўды, што-што, а сакрэты жонка трымаць умее. За ўсё жыццё нi разу не сказала мне, якая ў яе зарплата, колькi сукенак, боцiкаў i iншых убораў.

Пасадзiла салату жонка сама, нават ахвяравала рэшткi гною, якi я бярог для падкормкi памiдораў. Купiла нейкую агароднiна-садовую кнiжку i чытала ўсё пра салату: як даглядаць яе, як падкормлiваць. Мяне, праўда, i блiзка не падпускала да маёй табакi. А я i не рваўся надта. Ведаў: мая табака ў самых надзейных руках! Мiнулае лета было сухое, дык жонка штовечар ездзiла палiваць маю табаку. А сакрэт трымала вельмi пiльна. Калi хто з суседзяў пачынаў цiкавiцца, што гэта там так буяе на агародзе, жонка адразу старалася любым чынам адвесцi яго ўвагу.

Я тайком пасынкаваў сваю табаку, абрываў кветкi, што вельмi непакоiла жонку. Я тлумачыў, што гэта бандыты-птушкi ласуюцца. Жонка гатова была купiць нават стрэльбу, каб знiшчыць усiх зладзеяў. Але я заспакоiў, што салату нельга есцi, пакуль яна не адцвiце, бо ўсе шкодныя рэчывы пераходзяць у кветкi, i ў насенне, так што птушкi нават карысць робяць. Такiм чынам я рэабiлiтаваў i птушак, i сябе.

Аднойчы жонка так расчу­лiлася, што паклiкала мяне панюхаць, як пахнуць кветкi цудадзейнай японскай салаты, нюхаючы сама.

— Ой, i вiтамiн С, i вiтамiн В i В12, i карацiн!.. — захапляецца каханая.

Жонка мая аптэкарка, а я некалi быў зубным доктарам, дык дапамагаю пералiчваць вiтамiны. I ледзь стрымлiваючы смех, кажу:

— I нiкацiнавая кiслата ёсць!

Жонка прынюхваецца, ледзь не задыхаючыся ад едкаватага паху, з радаснай усмешкай пацвярджае:

— I вiтамiны РР — нiкацiнавай кiслаты пад завязку!

Калi з кожным днём жонку ахоплiвала радасць, то мяне — страшэнная трывога. Асаблiва пасля таго, як жонка пачала ўсё часцей i часцей цiкавiцца, калi можна будзе пакаштаваць смакату.

I калi аднойчы мая прававерная купiла трохлiтровы слоiк найдаражэйшай смятаны, ахвяруючы яго цуда-салаце, я не на жарт перапалохаўся. Пазванiў на работу, што мне трэба тэрмiнова адлучыцца, сеў на электрычку i паехаў на дачу.

У сваiх здагадках я не памылiўся. Жонка з трохлiтровым слоiкам смятаны таксама паiмчалася на дачу ў гэты ж дзень, толькi пад вечар, але было позна: мая табака ўжо вiсела на гарышчы нашай садовай хаткi. На гарышча жонка нiколi не лазiла i не палезе. Чамусьцi баiцца там бываць.

Што рабiлася там, на дачы, я i ўявiць не магу, ведаю толькi, што жонка, увогуле даволi скупаватая, збiралася пачаставаць нават ледзь не ўсiх суседзяў, каб пахва­лiцца, якая яна выдатная агароднiца.

Калi ж прыехала дамоў, дык галасiла на ўсю хату, што нават пазбягалiся суседзi. Толькi жонка так i не сказала, што здарылася. Вельмi ж ужо сакрэтная.

Японскую салату жонка не забывае нi на дзень. Гонiць мяне, каб я адшукаў таго знаёмага сябра-прафесара: можа ў яго яшчэ ёсць насенне цуда-салаты. Я, вядома, аднекваюся, засмучаны, са шкадаваннем кажу:

— Няма, няма ўжо ў Мiнску майго прафесара. У Амерыку з’ехаў. Давай даляры, i я паляту.

Але паколькi ў жонкi тых даляраў як кот наплакаў i мяне самога яна не лiчыць такiм ужо разумным, як мой сябра-прафесар, то астыла i змiрылася.

Заметили ошибку? Пожалуйста, выделите её и нажмите Ctrl+Enter
3.56
Загрузка...