Не выбiрай заезджаных дарог... (канчатак)

Мiж часам ластаўкi i часам кажана ёсць час таемны ранняга...

Наталля КУЧМЕЛЬ

* * *

Мiж часам ластаўкi i часам кажана

Ёсць час таемны ранняга змяркання,

Калi, забачыўшы ў паветры крылы,

Не разумееш, хто перад табой;

Калi вось-вось у чорнае адно

Далёкi лес злiецца з блiзкiм садам,

І зорку першую на пабляднелым небе

Вiтае зорка ў бочцы пад трубой.

 

Мiж часам ластаўкi i часам кажана

Ёсць час, якi сам па сабе нагода

Перасыпаць аскепкi дзён мiнулых,

Як хвалямi абгладжанае шкло,

З далонi на далонь. І ў гэты час

Зноў агартаюць сум i насалода

З тых даўнiх дзён; i надыходзiць згода

І мiр з сабой — i з тым, што адышло.

-------------------------------------

Ірына КАРЭЛІНА

 

Віно з успамінаў

У кішэні — сухое лісцё.

Пахне мятай і чорнай рабінай.

Ты чытаеш «Віно з дзьмухаўцоў»,

а ці ёсць віно з успамінаў?

Адшукаць бы ягоны рэцэпт,

каб не страціць ні гуку, ні паху...

Чуеш, ветра нязмушаны шэпт

і бусліны клёкат над дахам?

На далонь тваю капае сок

З пераспелай, надтрэснутай слівы...

Мне б віна таго — толькі глыток,

Каб узімку вярнуцца ў жнівень.

Не надыхацца зорным святлом,

кожны вечар як быццам бы першы.

Калі з памяці робяць віно,

то яго называюць — вершы.

 

* * *

Ледзь гучнае «прабач»

сарвецца з бляклых вуснаў.

Успуджаны крумкач

пракрумкае «вярнуся».

 

Заззяюць кроплі слёз

каралямі на шыі.

Я твой парваны лёс

за ноч нанова сшыю,

 

спляту верацяном

карункавую веру.

Напоўніцца святлом

спусцелая кватэра...

 

Застыне, як партрэт,

твой твар ля падгалоўя,

і згорнецца Сусвет

клубочкам

у далоні.

-------------------------------------

Сяргей МАЦІН

 

Развітальнае

Я сыду па-англійску: няветліва, незаўважна,

Назнарок пакідаючы ўсё, што калісьці займеў,

Без увагі. Імгненна. Дазвання. Хіба толькі спеў

У паветры зазначыць: «Ты маеш надзеі? Няважна!»

 

   Я сыду назаўсёды, як двойчы рабіў у жыцці,

   Толькі гэты мой выклік каханню — папраўдзе апошні.

   Не зачэпіць больш сэрца яно. Сноп не зрушыцца з пожні.

   Са згарэлага рысу ніколі не зварыш куцці.

 

               Я сыду ў накірунку такім жа, нібыта нябёсы

               Над краінаю нашай у цёплы і сонечны дзень.

               Выбачай, калі ласка. Ты маеш цяпер толькі цень.

               Пашкадуй і схавай у шуфляду — да іншых дзівосаў.

-------------------------------------

Тацяна ПРАТАСЕВIЧ

* * *

Вечаровыя колеры з’явяцца свету

Каляровымi лямпамi i лiхтарамi.

Ля пад’езда «Люблю цябе» крэслена крэйдай,

І задумлiва вецер гуляе дварамi.

 

Мiж дамоў толькi свiшча цi ў арках завые,

Нiбы воўча на поўню ў чаканнi чагось...

Хмара дождж на асфальт, не шкадуючы, вылье,

Усё адно: ля пад’езда «Люблю цябе» ёсць! 

-------------------------------------  

Зося ИВАНЮТИНА

 

ОСЕНЬ

Дождем ворвешься, постучишь в окно,

а на пороге скажешь виновато:

«Да, это я. Платок мой расписной

набрось. Меня боялась ты когда-то...»

 

И как песчинки падают на дно,

так годы — в неизбежности заката,

и осень умирает пред весной

достойно — золотым огнем объята.

 

Но ты уловишь — знаю — и поймешь

и тайное глубокое дыханье,

и увядающего тела дрожь.

Ты плод сорвешь, созревший плод желанья,

и навсегда с собою унесешь

моих очей весеннее сиянье.

-------------------------------------

Вiка ТРЭНАС

* * *

Мы хапаем ратамi паветра, быццам рыбы, на бераг выкiнутыя.

Толькi справа ўся ў тым, што не морам, а самi сабой мы адрынутыя.

Толькi гора ўсё ў тым, што сумневаў, быццам камення — горы.

Мы заплюшчваем вочы i прадаем свой гонар.

І адзiнае, чаго мы не здамо без бою,

Чаго вораг не возьме цаной любою, —

Нашай любовi.

 

Неперажытае

Асядзе на дне душы ўсё неперажытае i перажытае,

Каб некалi абудзiцца — бо памяць не скрасцi,

Падкiне яна табе тыя сюжэты i вiражы тыя,

Ў якiх не прапаў ты, хоць мусiў прапасцi.

 

Не скрасцi любовi, i сумлення не выгандляваць,

Статысячным тыражом не стварыць прыгажосцi.

Статыстыка, у якой няма каго вiнавацiць,

Калi застаешся кiм ёсць.

 

Дакладна адно: каму ў вочы нi зазiрнеш,

Пабачыш асадак на дне.

-------------------------------------

Iгар КЛЕПIКАЎ

 

Забаранi сабе пiсаць пра...

Забаранi сабе пiсаць пра дождж —

i так зашмат вады ўжо на паперы.

Каб хоць сабе ты мог яшчэ паверыць —

Забаранi сабе пiсаць пра дождж. 

 

Забаранi сабе пiсаць пра снег,

Якi i так, без напамiнаў, прыйдзе

i да вясны не раз яшчэ абрыдзе...

Забаранi сабе пiсаць пра снег... 

 

Дапоўнi сам бясконцы каталог

Банальных тэм, дашчэнту зацяганых,

Са знiжкаю, што выстаўлены ў крамах...

Не выбiрай сцяжынак затаптаных,

Не выбiрай заезджаных дарог... 

Заметили ошибку? Пожалуйста, выделите её и нажмите Ctrl+Enter
3.13
Загрузка...
Новости