Машинист харвестера Дмитрий Прутик - о работе по заготовке леса, зарплате и смысле жизни

Лясная быль

У Беніне сёння горача, нібы ў Афрыцы. Май сёлета халодны, але ў гэты дзень шчодра свеціць сонца, якое знаходзіцца ў зеніце, і быццам нават у цені ў гэтую паўдзённую гадзіну не знайсці прахалоды. Аднак машыністу лесанарыхтоўчай машыны Дзмітрыю Пруціку з Навагрудскага лясгаса ўсе гэтыя прыродныя капрызы хоць бы што — «Амкадор» пад яго кіраваннем упэўнена ўгрызаецца ў лясны масіў. Варта патлумачыць: Бенін — гэта ў дадзеным выпадку не афрыканская дзяржава, размешчаная на захадзе гэтага кантынента, але і аграгарадок у двух дзясятках кіламетраў ад Навагрудка. Менавіта ў яго наваколлі сёння працуе 45-гадовы Дзмітрый Пруцік, чыё імя, дарэчы, нядаўна было занесена на раённую Дошку гонару.

Дзмітрый Пруцік ведае, што яго праца запатрабавана грамадствам.

Чалавек у лесе

Намеснік дырэктара ДЛГУ «Навагрудскі лясгас» па ідэалагічнай рабоце Аляксандр Дысько суправаджае нас і дае кароткую характарыстыку свайму падначаленаму:

Са сваім «Амкадорам-2541» машыніст лесанарыхтоўчай машыны ўжо сем гадоў.
— Добры чалавек, выдатны работнік. Працавіты, спецыфіку сваёй працы ведае выдатна, пастаянна ўдасканальвае практычныя навыкі. Тэхніку любіць і ведае. Пры неабходнасці можа самастойна і аператыўна ліквідаваць паломку. Прафесіянал, які зрабіў сябе сам. На сваёй машыне працуе вельмі эфектыўна, замяняючы чатыры-пяць брыгад прафесійных вальшчыкаў лесу, якія нарыхтоўваюць драўніну ўручную. Стрэсаўстойлівы, з моцным характарам. Увогуле, мы яго называем Пруцік, якога ніякім нягодам не зламаць.

Зірнуў на лесасеку, якая застаецца за спіной у працавітага Дзмітрыя Пруціка — ну проста ідэальна вычарчаная з дапамогай цыркуля і лінейкі геаметрычная фігура! Усе рухі майстра лясной гаспадаркі стрыманыя і разважлівыя: захват ствала, сталёвая піла ўгрызаецца ў драўніну і валіць дрэва пад корань, а затым ствол чысціцца ад сучкоў і кары. Пры гэтым гаспадарлівы машыніст прынцыпова перамяшчаецца па адным і тым жа маршруце, след у след, каб мінімізаваць шкоду навакольнай экасістэме.

Сапраўды, прафесіяналамі не нараджаюцца — імі становяцца. І прыклад Дзмітрыя Пруціка гэта красамоўна пацвярджае. Кар’ера яго складвалася так: спачатку ён працаваў трактарыстам у адным з прыватных прадпрыемстваў. Затым быў машыністам экскаватара, 11 гадоў будаваў масты.

Разгаварыць героя атрымалася не адразу.

— Шчыра кажучы, пераключыцца з экскаватара на лесанарыхтоўчую машыну мне было досыць лёгка. І там, і тут агрэгат укамплектаваны гідраўзмацняльнікам, так што вялікіх фізічных намаганняў пры кіраванні не патрабуецца. Да таго ж прайшоў адпаведныя курсы ў цэнтры павышэння кваліфікацыі работнікаў лясной гаспадаркі. А канчаткова дапамог асвоіцца і з харвесцерам, і са спецыфікай работы на ім, больш дасведчаны калега — Віталій Піліпчык. Побач з ім я адчуў упэўненасць у сабе і канчаткова зразумеў, што ўжо гатовы да самастойнай працы.

Цікаўлюся:

— Не сумна цэлы дзень у лесе аднаму?.. Восем гадзін усё ж…

— Прывык. І крыху вас папраўлю: рабочая змена ў нас доўжыцца не 8, а 12 гадзін. Яна пралятае не тое каб імкліва, але даволі хутка. А наогул тут ідылія: зеляніна бушуе над галавой, свежае паветра, птушкі спяваюць... Аднак любавацца прыгажосцямі няма калі — шмат работы.

«Сумленне — лепшы кантралёр!»

З іншага боку ўзнікае пытанне: калі ў лесе нікога, акрамя машыніста харвесцера, няма, хто ж тады пракантралюе яго працу?


— Памятаеце, як у савецкія часы казалі: сумленне — лепшы кантралёр, — нагадвае Дзмітрый. — Зарплата напрамую залежыць ад выпрацоўкі. Прасцей кажучы, што зараблю, тое і атрымаю. Навошта тады мне філоніць? Няма сэнсу. На пару са сваім безадмоўным «Амкадорам-2541» нарыхтоўваю прыкладна 120 кубаметраў драўніны штодня. Дарэчы, сем гадоў ужо працую на гэтай лесанарыхтоўчай машыне. Айчынная тэхніка. Добрая! Ні разу не падвяла.

Дарэчы, Дзмітрый Пруцік мае дыплом агранома. Гэта значыць мог бы, калі б пайшоў працаваць па спецыяльнасці, саджаць расліны і дрэвы, а не працаваць на лесанарыхтоўках.

— Гэта жыццё, — кажа ён па-філасофску. — Вось глядзіце, каб, да прыкладу, вырасла і «паспела» хвоя, спатрэбіцца 75—80 гадоў, а каб яе спілаваць — крыху больш за хвіліну. Але затое на ўсе сто ўпэўнены, што мая сціплая праца запатрабавана грамадствам: школьныя парты, мэбля, запалкі... Шырока выкарыстоўваецца драўніна і пры будаўніцтве жылля. Для мяне разумець, што мая праца патрэбная людзям — галоўная радасць.



Ужо пры расставанні я пацікавіўся ў суразмоўцы: у перадавога работніка лесагаспадаркі прозвішча цалкам сабе «лясное» — Пруцік. Калегі не жартуюць? Дзмітрый усміхаецца:

— Ды не, паступова ўсе прывыклі. Мае карані ў вёсцы Уланаўшчына Дзятлаўскага раёна. Дык вось, там у асноўным у жыхароў два прозвішчы — Баброўскі ды Пруцік.

Мудрыя людзі кажуць, што па-сапраўднаму шчаслівы той чалавек, які раніцай з задавальненнем ідзе на працу, а ўвечары з радасцю вяртаецца дадому. У Дзмітрыя Пруціка з гэтым — поўная гармонія! На працы яго цэняць і паважаюць за прафесіяналізм і стабільна высокія паказчыкі, а дома галаву сям’і з нецярпеннем чакаюць любячая жонка Таццяна, дачка Дар’я, якой у чэрвені споўніцца 11, і пяцігадовы сын Цімафей.


kozyrev@sb.by
Полная перепечатка текста и фотографий запрещена. Частичное цитирование разрешено при наличии гиперссылки.
Заметили ошибку? Пожалуйста, выделите её и нажмите Ctrl+Enter
Фото: Алексей МАТЮШ