«Квітней, дзіцячых мар Галактыка!..»

У ТОЙ час, калі я вучылася, класамі былі драўляныя хаткі — настаўніцкая, буфет, бібліятэка, майстэрні, дзе станкі і верстакі — для хлопчыкаў, для дзяўчынак жа — швейныя машынкі. Мае першыя настаўнікі — Аляксандр Ланеўскі, Аляксандр Варывончык, Аляксандра Горская, Еўстафій Цвырко, Валянціна Рубіс, Ніна Фінкевіч. Шкада, нікога з іх не засталося. Вечная ім памяць...

9 лістапада мая родная Градзянская школа ў Асіповіцкім раёне святкуе свой стогадовы юбілей

У ТОЙ час, калі я вучылася, класамі былі драўляныя хаткі — настаўніцкая, буфет, бібліятэка, майстэрні, дзе станкі і верстакі — для хлопчыкаў, для дзяўчынак жа — швейныя машынкі. Мае першыя настаўнікі — Аляксандр Ланеўскі, Аляксандр Варывончык, Аляксандра Горская, Еўстафій Цвырко, Валянціна Рубіс, Ніна Фінкевіч. Шкада, нікога з іх не засталося. Вечная ім памяць...

Вёска наша тады была вялікая. Шмат моладзі, таму і вучняў было шмат. Кожны год набіралі па два класы: «А» і «Б». Ды па 27—30 чалавек у кожны. Хадзілі да нас у школу і дзеці з суседніх вёсак: з Лазовага, Асаўка, Каменіч.

Мы і вучыліся старанна, і працавалі на школьным доследным участку. Вырошчвалі гародніну, збіралі яблыкі ў школьным садзе. Да святаў ладзілі ў вясковым клубе вечарыны разам з дарослымі! Ну а Новы год быў асаблівым святам! З дапамогай старэйшых стваралі касцюмы да балю-маскараду. І кожны год журы адзначала лепшыя з іх. Пераможцаў узнагароджвалі алоўкамі, цікавай кніжкай, шакаладкай. Колькі было радасці! Гэта цяперашніх дзетак нічым не здзівіць. А мы ўмелі радавацца кожнай дробязі...

Зараз у Градзянцы — двухпавярховая цагляная школа. Такая прыгожая! Нават ёсць актавая і спартыўная залы, і дырэктар Ганна Валасевіч — маладая, прыгожая, энергічная жанчына. Адна бяда — амаль няма вучняў. Па пяць-шэсць чалавек у класе. Вымірае вёска. І што рабіць? Ад крыўды хочацца крычаць уголас. Родная мая школа! Я жадаю, каб нешта змянілася. І ты жыла доўга-доўга, яшчэ не адно стагоддзе! Бо без цябе асірацее вёска, як маці. Я віншую цябе, мая школа, са святам! І дарую табе свой сціплы верш.

Храм навукі...

Я помню вёску нешчарбатай

І астравок драўляных хатак —

Дзяцінства храм і храм навукі,

Куды мы беглі без прынукі.

Партфелі неслі і чарнілкі,

Рабілі першыя памылкі,

Але вучыліся старанна

У гэтых доміках драўляных

Пісаць, лічыць і жыць сумленна.

Калі настаўнік ставіў «дрэнна»,

Каторы вучань плакаў нават,

Бо бацька рэмнем «кратаў» памяць.

...Прамчаўся час. Мы пасталелі,

Нібыта птушкі, у свет зляцелі.

А сёння школе 100 гадоў!

Падумаць — цэлае стагоддзе!

Бацькоў вучыла і братоў

Паміж сабою жыць у згодзе.

Дый не драўляная ўжо, новая —

Цагляная, двухпавярховая!

Спартыўная ёсць зала, актавая!

Квітней, дзіцячых мар Галактыка!

Ад сэрца шчырага віншую

Дзяцей, настаўнікаў, тэхнічак.

І, як паэтка, вам дарую

З радкоў букет свой невялічкі.

Упэўненых, сябры, вам крокаў

І поспехаў на ўсіх уроках!

Лёля БАГДАНОВІЧ, былая вучаніца  Градзянскай СШ, член Саюза пісьменнікаў Беларусі,  кіраўнік літаб’яднання «Натхненне» г. Барысава

Заметили ошибку? Пожалуйста, выделите её и нажмите Ctrl+Enter
Версия для печати
Заполните форму или Авторизуйтесь
 
*
 
 
 
*
 
Написать сообщение …Загрузить файлы?
Новости
Все новости